"Περσικά : δύσκολα αλλά αξιαγάπητα". Διατηρώντας τον μύθο της Περσικής/Φαρσί ως δύσκολης γλώσσας

Εδώ και καιρό ανακάλυψα ένα νέο γλωσσικό blog που ασχολείται όμως και μια σειρά άλλα θέματα, όπως η τεχνολογία και η γεωπολιτική. Πρόκειται για το ιστολόγιο του Μιθριδάτη (@mithridates στο twitter)  και έχει τεράστιο ενδιαφέρον καθώς παρέχει μια σειρά από χρήσιμες πληροφορίες για γλώσσες όχι και τόσο συνηθισμένες. Πριν 3 μέρες επικοινώνησα μαζί του και ζήτησα την άδεια να μεταφράσω εκείνες τις αναρτήσεις που θα ήσαν  για μένα και όπως πιστεύω και για όσους με παρακολουθούν οι πιο ενδιαφέρουσες. Η μετάφραση που ακολουθεί προέρχεται από ένα κείμενό του για τα Περσικά, που μπορείτε να βρείτε εδώ:

Πόσο χρόνο χρειάζεσαι για να μάθεις μια γλώσσα

Το κείμενο που ακολουθεί το πήρα από τον ιστότοπο του Benny Lewis εδώ, τον οποίο και ευχαριστώ για την άδεια. Τα όποια λάθη στη μετάφραση βαρύνουν εμένα.

Μια συνήθης παρεξήγηση από ανθρώπους  όταν για πρώτη φορά επισκέπτονται αυτόν τον ιστότοπο είναι ότι εγώ πιστεύω ότι χρειάζονται ακριβώς τρεις μήνες για να μάθεις  μια γλώσσα. 

Για μένα η ερώτηση και η απάντηση   “Πόσο καιρό χρειάζεται για να μάθεις μια γλώσσα;” Το να πεις “X μήνες/χρόνια/ζωές” είναι γελοίο, καθώς αφήνει πάρα πολλές ασάφειες  και ανταποκρίνεται στη θεωρία ότι κάτι ταιριάζει σε όλους, που είναι κάτι που προσωπικά απεχθάνομαι στους πιο δημοφιλείς και ακριβούς κύκλους μαθημάτων για εκμάθηση γλωσσών.

Τότε γιατί σε 3 μήνες;

Ο λόγος που επιλέγω τους τρεις μήνες δεν έχει τίποτε να κάνει με οποιαδήποτε γλωσσολογική έρευνα σχετικά με τον χρόνο που χρειάζεται για να μάθεις την "κατάλληλη" ποσότητα των λέξεων, ή πόσο διάστημα χρειάζεται το μυαλό μας για να προσαρμοστεί σε μια τοπική γλώσσα, ή οτιδήποτε αυτού του είδους. 

Είναι επειδή συνήθως τόσο διαρκεί μια τουριστική βίζα  κατ'ανώτατο για να επισκεφθείς μια χώρα, ή ο χρόνος που προσωπικά μου αρέσει να περνάω σε μια χώρα.

Ναι,  από εκεί είναι που προκύπτουν οι τρεις μήνες! Κι έχουν να κάνουν καθαρά με το  lifestyle και όχι με τη γλώσσα.

Γάλλος Εσπεραντιστής ταξιδεύει στην Αυστραλία

Αυτή είναι μια μικρή συνέντευξη με τον Λουσιέν (που έγινε πριν 2 χρόνια περίπου), έναν Γάλλο ομιλητή της γλώσσας Εσπεράντο. Χάρις στην Εσπεράντο ο Λουσιέν έχει κάνει πολλούς φίλους σε όλον τον κόσμο. Η συνέντευξη δόθηκε στο Σίδνευ της Αυστραλίας, όπου ο Λουσιέν συνάντησε πολλούς ομιλητές της Εσπεράντο. Αν και μπορεί να μιλήσει Αγγλικά (με έντονη γαλλική προφορά), αισθάνεται πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση όταν μιλά Εσπεράντο.  Έχει ξεκινήσει να μαθαίνει Εσπεράντο εδώ και περισσότερα από  50 χρόνια πριν και την έχει χρησιμοποιήσει αρκετά από τότε.

[Για όποιον επιθυμεί να έχει μια πλήρη μετάφραση των διαλόγων της συνέντευξης μπορεί να το παραγγείλει κάτω στα σχόλια. Απλά προσθέστε το αίτημα κι εγώ θα βάλω το κείμενο στη συνέχεια με ένα update.]

Η εμπειρία βιβλίο

Είχα γράψει στην προηγούμενη ανάρτηση για το τέλος των βιβλίων...πρόκειται για μια ακραία άποψη του συντάκτη του κειμένου που μετέφρασα και που δεν συμμερίζομαι σε καμία περίπτωση.

Δείτε το παρακάτω εκπληκτικό βίντεο που εξηγεί γιατί το BOOK είναι τελικά η πιο επαναστατική τεχνολογία  :) ...

Τα βιβλία είναι νεκρά - Ήρθε άραγε ο καιρός να εγκαταλείψουμε μια τεχνολογία του 15ου αιώνα;

Είναι γεγονός ότι σήμερα η παραδοσιακή μορφή της ανάγνωσης όπως την ξέραμε αλλάζει εκ βάθρων και η τεχνολογία παίζει έναν τεράστιο ρόλο σε όλες αυτές τις αλλαγές.  Επέλεξα να μεταφράσω λοιπόν ένα άρθρο του Benny με τίτλο  "Books are dead – it’s time to ditch 15th century technology" κι αυτό είναι το πρώτο μέρος του μόνο,  προκειμένου να μεταφέρω τη συζήτηση που είναι ζωντανή εδώ και μερικά χρόνια για το μέλλον του βιβλίου, των συγγραφέων και της ίδιας της εκδοτικής βιομηχανίας εν γένει. Αξίζει πιστεύω να αφιερώσετε λίγα λεπτά. 

Φυσικά και δεν συμφωνώ σε όλα όσα περιγράφονται ούτε καν σε μερικές από τις παραδοχές του άρθρου αυτού. Ελπίζω δε  να προλάβω να τις αναπτύξω στο επόμενο ποστ που θα παρουσιάσω και το δεύτερο μέρος του άρθρου του Benny:

Τι αποκομίσαμε από την 4η συνάντηση του Lernu. Πρώτη προσέγγιση.

Οι εκπαιδευτικές συναντήσεις του Lernu είναι ένα γεγονός διεθνούς εμβέλειας και απήχησης καθώς κόσμος απ'όλες τις πλευρές του πλανήτη επισκέπτεται κάθε χρόνο τη Σλοβακία προκειμένου να μάθει Εσπεράντο, να μιλήσει, να γνωριστεί με κόσμο απ'όλο τον πλανήτη και να συμμετάσχει σε μια σειρά από εκδηλώσεις μουσικού ή πολιτιστικού χαρακτήρα. 

Πρόκειται για μια άρτια διοργάνωση υπό την καθοδήγηση του Σλοβάκου εσπεραντιστή Petro Balaz  και της ομάδας του που την συνιστώ ανεπιφύλακτα ακόμα και σε ανθρώπους που δεν επιθυμούν να  μάθουν τη διεθνή γλώσσα. 

Παρενθετικά να πω εδώ ότι κάθε φορά που συναντάω έναν άνθρωπο και τυχαίνει να του μιλάω για την Εσπεράντο αντιμετωπίζω μια καχυποψία αναμιγμένη με άγνοια που δεν έχει όμοιό της. Η πρώτη ερώτηση είναι πάντα αν η γλώσσα αυτή μιλιέται ακόμα...και για να μην έχετε απορίες έχω ηχογραφήσει εδώ κάποια αποσπάσματα από την συνάντηση που δείχνουν εναργώς ότι πρόκειται για μια ζωντανή και ζώσα πραγαμτικότητα ...Το γεγονός ότι κάποιοι δεν επιθυμούν να το δούν είναι άλλο ζήτημα. Η πραγαματικότητα είναι εκεί και κάποιοι τη ζούν στην καθημερινότητά τους. Μιλούν τη γλώσσα κάθε μέρα, επικοινωνούν με φίλους, έχουν μπλογκ στα Εσπεράντο, γράφουν στην Εσπεραντική Βικιπαίδεια, διδάσκουν...ενώ άλλοι έχουν φτάσει ακόμα να την κάνουν αντικείμενο της κύριας επαγγελματικής τους ενασχόλσης, όπως ο Petro, o Lazlo ή ο δαιμόνιος Irek από την Πολωνία που είναι η ψυχή του εσπεραντικού ραδιοφώνου Varsovia Vento.

Το φετινό μου ταξίδι στη Σλοβακία - 4η θερινή συνάντηση του Lernu

Είναι ήδη από την περασμένη Δευτέρα που έχω επιστρέψει στην Ελλάδα γεμάτος αναμνήσεις και όμορφες σκέψεις τόσο για τη χώρα και τους ανθρώπους της, όσο και για την 4η εκπαιδευτική συνάντηση του Lernu που είχε πραγματοποιηθεί στην πόλη Νίτρα της Σλοβακίας από τις 30 Ιουλίου έως τις 7 Αυγούστου.

Με την άφιξη μου στη Βιέννη στις 29 Ιουλίου το μεσημέρι, πήρα κατευθείαν το λεωφορείο για Μπρατισλάβα έξω από το αεροδρόμιο (το κόστος του εισιτηρίου ήταν 7,70 ευρώ, ενώ για τα μπαγάζια έπρεπε να πληρώσει κανείς έξτρα 1 ευρώ). Η διαδρομή μέχρι την Μπρατισλάβα με το λεωφορείο είναι μια ώρα.

Από τον κεντρικό σταθμό λεωφορείων της Μπρατισλάβα πήγα κατευθείαν με ταξί στο πλωτό μου ξενοδοχείο, το οποίο είχα κλείσει από πριν μέσω ίντερνετ. Η τιμή είναι συνήθως μέχρι και 10 ευρώ καλύτερα αν κάποιος κλείσει το δωμάτιό του on line, παρά με την φυσική του παρουσία στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου.

Κατέλυσα λοιπόν από πολύ νωρίς στο πλοίο όπου ήταν το δωμάτιό μου, με ταξί από τον Σταθμό μέχρι την αποβάθρα που είχε αγκυροβολήσει το πλωτό ξενοδοχείο.