Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Голодомор (λιμοπανώλη)


Πρόκειται για μια ιστορία , που ακόμα και όσοι είναι διαβασμένοι για την συγκεκριμένη περίοδο, ελάχιστα έχουν αντιληφθεί για το μέγεθος και την απανθρωπία της. Και είναι εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία μια πολυάριθμη εξόντωση ανθρώπων θάφτηκε κάτω από το χαλί της απάθειας και της ενοχής αργότερα ενός στυγερού καθεστώτος.
Με λίγα λόγια , πρόκειται για την πείνα του 1932-33 που στην Ουκρανία σκόρπισε τον θάνατο σε εκατομμύρια ανθρώπους (άλλοι τους υπολογίζουν σε 4, άλλοι σε 6 με 7 , ενώ άλλοι λένε ότι φτάνουν τα 10). Το θέμα αποτελεί μείζον ζήτημα αντιπαραθέσεων ιστορικών , αλλά και ένα όζον διακύβευμα μεταξύ της σημερινής Ρωσίας και της Ουκρανίας.
Για χρόνια ολόκληρα το θέμα παρέμενε θαμμένο , αφού ελάχιστοι έκαναν έστω και μια μνεία σε αυτό.
Η επίσημη αναφορά του λιμού έγινε για πρώτη φορά στις 25 Δεκεμβρίου του 1987, από τον Α' γραμματέα του ουκρανικού ΚΚ Β. Σερμπίτσκι, ο οποίος απέδωσε την τραγωδία στην ξηρασία. Ένα χρόνο αργότερα, στην 19η σύνοδο του ΚΚ Σοβιετικής Ένωσης, και αφού είχε προηγηθεί η λεγόμενη "αποσταλινοποίηση", ο πολιτικός και διανοούμενος Μπόρις Ολέινικ δήλωσε: "Και αφού στη Δημοκρατία μας οι διώξεις ξεκίνησαν πολύ πριν το 1937, θα πρέπει να διαπιστώσουμε τα αίτια της πείνας του 1933, η οποία αφαίρεσε τις ζωές από εκατομμύρια Ουκρανούς.

Μέχρι τον Μάρτιο του 2008  οι ενέργειες του Σοβιετικού Κράτους είχαν  αναγνωριστεί ως γενοκτονία από την Ουκρανία και άλλες 19 κυβερνήσεις.

Η διετία 1932 - 1933 ονομάστηκε από τη Σοβιετική Ένωση ως "Αγροτική Μεταρρύθμιση". Το Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης, σε συνεργασία με τη διοίκηση της Ουκρανικής ΣΣΔ, με το πρόσχημα της κολεκτιβοποίησης, διέταξε να κατασχεθούν πρώτα όλα τα σιτηρά προϊόντα από τους αγρούς και τις αποθήκες και στη συνέχεια όλα τα μη σιτηρά προϊόντα και τα ζώα. Επιπλέον, απαγορεύτηκε η μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού στις πόλεις.
Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν ο θάνατος από ασιτία έξι ως δώδεκα εκατομμυρίων ανθρώπων σε διάρκεια πεντακοσίων ημερών. Η επίσημη ουκρανική πλευρά μιλάει για επτά με δέκα εκατομμύρια, που σημαίνει 17 θάνατοι το λεπτό, 1.000 την ώρα και 25.000 την ημέρα.

Σειρά απο μαρτυρίες περιγράφουν τις ζοφερές καταστάσεις που αντίκρυσαν όσοι βρέθηκαν κοντά  στις περιοχές που εκτυλίχθηκε η γενοκτονία.  Λίγη σημασία έχει σήμερα αν ο Στάλιν στόχευε στο Ουκρανικό έθνος ή μια κοινωνική ομάδα (των κουλάκων).  Ο αριθμός και μόνον είναι τρομακτικός.
Και ο τελευταίος εχέφρων γνωρίζει ότι δεν χρειάζεται να εξοντώσεις ολόκληρο πληθυσμό για να εμπεδώσεις την εξουσία σου. Ο Μεγάλος Διωγμός ήταν κάτι που ακολούθησε. Η νίκη των Μπολσεβίκων επί του στρατού των Λευκών ήδη είχε ολοκληρωθεί. Δεν βλέπει κανένας τον λόγο μια τόσο ωμής εξόντωσης, δεν μπορεί να τον συλλάβει το ανθρώπινο μυαλό...
Κατανοώ ότι οι οποισδήποτε συγκρίσεις μπορεί να φανούν άκαιρες , αφού η κάθε ζωή ξεχωριστά έχει αξία και καμία ιδεολογία και η κοσμοθεωρία δεν μπορεί να είναι τόσο πολύτιμη ώστε να μπαίνει πάνω από αυτή. Μόνον να πω ότι η έκταση αυτής της γενοκτονίας μόνο με αυτήν των Εβραίων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μπορεί να συγκριθεί.
Τόση ήταν η αποσιώπηση και  άρνηση των πραγματικών γεγονότων που μόνον ύστερα από την ανεξαρτητοποίηση της Ουκρανίας η μαζική αυτή εξόντωση έγινε αντικείμενο συζήτησης και πήρε την πραγματική του διάσταση.

Δείτε ακόμα στους παρακάτω συνδέσμους , αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα:


Η παρούσα ανάρτηση διανέμεται υπό την άδεια Creative Commons

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Κερνάμε μπύρες !!!



Είμαι σε διακοπές  τον Αύγουστο του 2004 πρέπει να είναι , γιατί θυμάμαι που η Ελλάδα έχει πάρει το Μουντιάλ . Η χώρα έχει κάνει  και Ολυμπιακούς αγώνες και όλοι είναι λίγο πολύ στα χάι τους , εκτός από μένα που δεν καταλαβαίνω το γιατί. Έχω φύγει από την δουλειά μου με άδεια και περνάω μια εβδομάδα στο 2ο πόδι της Πελοπονήσου με βάση κάπου κοντά στο Γύθειο και εξορμήσεις στους ξερότοπους της Μάνης. Όλα είναι καλά , αφού απολαμβάνω την θάλασσα , το τοπίο , πότε  με  παρέα και πότε πάλι μόνος μου. Αλλά δε με ενοχλεί.
Έχοντας βαρεθεί μετά από μια εβδομάδα στο ίδιο μέρος αποφασίζω να φύγω , αλλά την τελευταία στιγμή αποφασίζω να επισκεφθώ την Ελαφόνησο, το γνωστό chill out προορισμό πολλών κατοίκων των Αθηνών και όχι μόνο. Ακολουθώ μια χαλαρή διαδρομή από την παραλιακή χωρίς να βιάζομαι...Απόγευμα της ίδιας μέρας φτάνω στον προορισμό του και επιλέγω να στήσω την σκηνή μου στην πρώτη παραλία ...Τυχαίνει να είναι η πιο όμορφη του νησιού και η πιο κοσμοπλημμυρισμένη. Στήνω την σκηνή μου, τρώω κάτι και αφού περιμένω να ησυχάσει κάπως  ο τόπος  από τις μουσικές και τα πάρτυ που γίνονται στην παραλία πέφτω για ύπνο.
Το πρωί ξυπνάω υπό τον εκκοφαντικό θόρυβο του heavy metal - άλλοι το λένε μουσική. Δικαίωμά τους !!! Μέχρι να συνέλθω από τον καταιγισμό  στο ακουστικό μου σύστημα ακούω να προστίθενται και συνομιλίες , γέλια ...Χαλάρωσε σκέφτομαι , η παραλία δεν είναι δικιά σου και επομένως έσω ψύχραιμος..και ετοιμάζομαι  περίεργος όν να δω περί τίνος και τινών πρόκειται.
Με το που βγαίνω από την σκηνή αντικρύζω έναν κορυφαίο θέαμα. Δύο τύποι σε στυλ ο κοντός και ο ψηλός (Ντάλτον και Άβερελ ένα πράγμα) με θερινή εμφάνιση  ως αναμένονταν  καθιστοί σε σεζ λονγκ καρέκλες  σκηνοθέτη και μπροστά τραπεζάκι πλαστικό πτυσσόμενο με διάφορα πράγματα ακουμπισμένα επάνω , όπως λ.χ.  αθλητική εφημερίδα, σουγιά , κλειδιά κλπ...Δίπλα υπάρχει ένα μαύρο  ντουλαποειδές μαύρο cd player με κάτι μεγάλα ηχεία - σαν αυτά που κουβαλάνε οι μαύροι στην Αθήνα - και όντως ακούγεται  πολύ δυνατά ίσως μέχρι την άλλη άκρη της παραλίας.
Εκεί που σκέφτομαι να ανοίξω το στόμα μου για να παραπονεθώ για την μουσική  και κάτι αρχίζω να λέω , ακούω τον κόντο να λέει
-Κερνάμε μπύρες!!! Έλα κάτσε ...
Ήταν πρωί ακόμα γύρω 9 και τα μάτια μου πρησμένα από τον ύπνο ...Τι μπύρες;
Μπύρες σε κουτάκια μικρά σαν και αυτά που έπιναν και δίπλα στην σκηνή μια μεγάλη σακκούλα πλαστική πράσινη με πλαστικό δέσιμο από μέσα (αυτές οι ανθεκτικές για τα απορρίματα) γεμάτη με πάγο και όσες μπύρες μπορούσε να χωρέσει ντίνγκα.

Αρνήθηκα ευγενικά και τους παρακάλεσα να χαμηλώσουν κάπως τον ήχο , μήπως μπορέσω να κοιμηθώ. Δεν κοιμήθηκα όμως και αντί γι'αυτό πήγα για μια βουτιά στην θάλασσα.
Επιστρέφοντας στην σκηνή τους είδα να κάθονται με μια μεγάλη παρέα ...δεν ξέρω από που είχαν έρθει όλοι αυτοί οι τύποι και  όλες αυτές οι καρέκλες - μάλλον από αυτές που ανακυκλώνονταν προς χρήση στην παραλία ανάμεσα στους κατασκηνωτές (εννοείται το κάμπινγκ ελεύθερο με κυνήγημα από την αστυνομία , μηνύσεις και άλλα τινά)...Φυσικά και έπιναν μπύρες σχηματίζοντας με τα κουτάκια που είχαν μαζευτεί διάφορα σχέδια στην άμμο, εφάμιλλα με τις εικαστικές προτάσεις κάποιων μοντέρνων δημιουγών.
Οι παρέες των προσκεκλημένων εναλλάσονταν η μια μετά την άλλη, ενώ το τσουβάλι είχε αρχίσει να αδειάζει ανησυχητικά από το περιεχομένο του και ο πάγος κόντευε να λιώσει. Προέκυπε το αγωνιώδες ερώτημα : Τί πίνουμε τώρα; (κατά το Τί κάνουμε του Λένιν).  Το δίδυμο άρχισε τις διαπραγματεύσεις για το ποιός θα πάει να φέρει το  επόμενο τσουβάλι ....Στην χώρα του νησιού , όπου μας υποδέχτηκε ο πιο χαμογελαστός μπακάλης (εμένα και τον ψηλό, γιατί προσφέρθηκα να του κάνω παρέα), πήραμε και τα τελευταία αποθέματα από την συγκεκριμένη μάρκα μπύρας ...το νησί είχε ξεμείνει μέχρι τον επόμενο ανεφοδιασμό. Γυρνώντας στην παραλία το πάρτι ξαναάρχισε και το σύνθημα επανήλθε : Κερνάμε μπύρες!!

Δεν μπορώ να καταλάβω που τις βρίσκαμε τις αντοχές ...αφού κοντεύαμε να καταλήξουμε σαν εκείνους τους ναυαγούς του Οδυσσέα που την είχανε ακούσει όχι από το τραγούδι των σειρήνων , αλλά από τα μπυρόνια. Ο κοντός μάλιστα δεν είχε φύγει σχεδόν καθόλου από την σκηνή ...εκτός από μια φορά που είχαμε πάει για πρωινό στην χώρα , γιατί κάτι έπρεπε να φάμε .....Άλλωστε ομελέτα με μπύρα είναι ένας καλός συνδυασμός.

Πέρασε ακόμα μια μέρα με μπυροποσίες , μπάρμπεκιου και νέες γνωρίμιες ...Στο τέλος το τρομερό δίδυμο των κεραστών αναχώρησε για Αθήνα. Έπρεπε να γυρίσουν στην δουλειά...Εγώ πάλι  θα  έπεστρεφα μετά από κανά δυό μέρες και στα δικά μου.  
Όταν ανακαλώ στην μνήμη μου αυτές τις επεισοδιακές διακοπές σκέφτομαι ότι η όλη κατάσταση δεν ήταν ούτε για το αλκοόλ ούτε κάν για το  ξεφάντωμα. Αλλά η εκδοχή μιας απόλυτης χαλάρωσης αλά ελληνικά μέσα σε μια αυξομειούμενη παρέα που διαλύθηκε μέσα σε λίγες μέρες όπως είχε γεννηθεί, αφήνοντας πίσω  ένα πλαστικό τραπεζάκι και κάποιες σεζ λονγκ για τους επόμενους παραθεριστές.
Στον δρόμο της επιστροφής έκανα ένα τηλέφωνο στον κοντό για να του πω ένα γεια...

- Που είσαι , μου είπε
- Φεύγω ..πάω για σπίτι
- Και δεν έρχεσαι από εδώ μια βόλτα ...Έχω γεμίσει την κατάψυξη ..Κερνάω μπύρες!!

Δεν πήγα και αυτή πρέπει να ήταν και η τελευταία μας επικοινωνία. Έκτοτε δεν ξαναήπια μπύρα από κουτάκι!!!


Πηγή φωτογραφίας: Wikimedia Commons  
 Άδεια τεκμηρίωσης:  GNU Free Documentation License

Δημοφιλέστερες αναρτήσεις

google translate element

google analytics