Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Голодомор (λιμοπανώλη)


Πρόκειται για μια ιστορία , που ακόμα και όσοι είναι διαβασμένοι για την συγκεκριμένη περίοδο, ελάχιστα έχουν αντιληφθεί για το μέγεθος και την απανθρωπία της. Και είναι εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία μια πολυάριθμη εξόντωση ανθρώπων θάφτηκε κάτω από το χαλί της απάθειας και της ενοχής αργότερα ενός στυγερού καθεστώτος.
Με λίγα λόγια , πρόκειται για την πείνα του 1932-33 που στην Ουκρανία σκόρπισε τον θάνατο σε εκατομμύρια ανθρώπους (άλλοι τους υπολογίζουν σε 4, άλλοι σε 6 με 7 , ενώ άλλοι λένε ότι φτάνουν τα 10). Το θέμα αποτελεί μείζον ζήτημα αντιπαραθέσεων ιστορικών , αλλά και ένα όζον διακύβευμα μεταξύ της σημερινής Ρωσίας και της Ουκρανίας.
Για χρόνια ολόκληρα το θέμα παρέμενε θαμμένο , αφού ελάχιστοι έκαναν έστω και μια μνεία σε αυτό.
Η επίσημη αναφορά του λιμού έγινε για πρώτη φορά στις 25 Δεκεμβρίου του 1987, από τον Α' γραμματέα του ουκρανικού ΚΚ Β. Σερμπίτσκι, ο οποίος απέδωσε την τραγωδία στην ξηρασία. Ένα χρόνο αργότερα, στην 19η σύνοδο του ΚΚ Σοβιετικής Ένωσης, και αφού είχε προηγηθεί η λεγόμενη "αποσταλινοποίηση", ο πολιτικός και διανοούμενος Μπόρις Ολέινικ δήλωσε: "Και αφού στη Δημοκρατία μας οι διώξεις ξεκίνησαν πολύ πριν το 1937, θα πρέπει να διαπιστώσουμε τα αίτια της πείνας του 1933, η οποία αφαίρεσε τις ζωές από εκατομμύρια Ουκρανούς.

Μέχρι τον Μάρτιο του 2008  οι ενέργειες του Σοβιετικού Κράτους είχαν  αναγνωριστεί ως γενοκτονία από την Ουκρανία και άλλες 19 κυβερνήσεις.

Η διετία 1932 - 1933 ονομάστηκε από τη Σοβιετική Ένωση ως "Αγροτική Μεταρρύθμιση". Το Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης, σε συνεργασία με τη διοίκηση της Ουκρανικής ΣΣΔ, με το πρόσχημα της κολεκτιβοποίησης, διέταξε να κατασχεθούν πρώτα όλα τα σιτηρά προϊόντα από τους αγρούς και τις αποθήκες και στη συνέχεια όλα τα μη σιτηρά προϊόντα και τα ζώα. Επιπλέον, απαγορεύτηκε η μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού στις πόλεις.
Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν ο θάνατος από ασιτία έξι ως δώδεκα εκατομμυρίων ανθρώπων σε διάρκεια πεντακοσίων ημερών. Η επίσημη ουκρανική πλευρά μιλάει για επτά με δέκα εκατομμύρια, που σημαίνει 17 θάνατοι το λεπτό, 1.000 την ώρα και 25.000 την ημέρα.

Σειρά απο μαρτυρίες περιγράφουν τις ζοφερές καταστάσεις που αντίκρυσαν όσοι βρέθηκαν κοντά  στις περιοχές που εκτυλίχθηκε η γενοκτονία.  Λίγη σημασία έχει σήμερα αν ο Στάλιν στόχευε στο Ουκρανικό έθνος ή μια κοινωνική ομάδα (των κουλάκων).  Ο αριθμός και μόνον είναι τρομακτικός.
Και ο τελευταίος εχέφρων γνωρίζει ότι δεν χρειάζεται να εξοντώσεις ολόκληρο πληθυσμό για να εμπεδώσεις την εξουσία σου. Ο Μεγάλος Διωγμός ήταν κάτι που ακολούθησε. Η νίκη των Μπολσεβίκων επί του στρατού των Λευκών ήδη είχε ολοκληρωθεί. Δεν βλέπει κανένας τον λόγο μια τόσο ωμής εξόντωσης, δεν μπορεί να τον συλλάβει το ανθρώπινο μυαλό...
Κατανοώ ότι οι οποισδήποτε συγκρίσεις μπορεί να φανούν άκαιρες , αφού η κάθε ζωή ξεχωριστά έχει αξία και καμία ιδεολογία και η κοσμοθεωρία δεν μπορεί να είναι τόσο πολύτιμη ώστε να μπαίνει πάνω από αυτή. Μόνον να πω ότι η έκταση αυτής της γενοκτονίας μόνο με αυτήν των Εβραίων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μπορεί να συγκριθεί.
Τόση ήταν η αποσιώπηση και  άρνηση των πραγματικών γεγονότων που μόνον ύστερα από την ανεξαρτητοποίηση της Ουκρανίας η μαζική αυτή εξόντωση έγινε αντικείμενο συζήτησης και πήρε την πραγματική του διάσταση.

Δείτε ακόμα στους παρακάτω συνδέσμους , αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα:


Η παρούσα ανάρτηση διανέμεται υπό την άδεια Creative Commons

Δημοφιλέστερες αναρτήσεις

google translate element

google analytics