Πώς ξεκίνησε τώρα αυτό το κόλλημα με την Βικιπαίδεια δεν μπορώ ακόμα να το καταλάβω ...μικρός έπαιζα σκάκι με τις ώρες χωρίς να με ενδιαφέρει τίποτε άλλο ..ούτε για φαγητό δεν σκεπτόμουνα.
Μετά όταν μεγάλωσα λίγο κόλλησα άσχημα με τα βιβλία ...αυτή η φάση κράτησε χρόνια ...είχα φτάσει να γίνω αντικοινωνικός γιατί αυτό που ήθελα πραγματικό ήταν να κλειστώ στο δωμάτιο μου και να διαβάζω. Απο επιστημονικά , φιλοσοφικά , μέχρι λογοτεχνικά ...η απομόνωση είναι αλήθεια δεν μου έκανε καθόλου καλό ...αλλά το διάβασμα ήταν διέξοδος , αλλά και άνοιγμα μυαλού. Σε κάποια φάση μάλιστα τόσο είχα επηρεαστεί που αμφισβητούσα τα πάντα δίπλα μου ..ακόμα και τα καιρικά φαινόμενα. Έλεγα π.χ. ότι δεν βρέχει αλλα εγώ νιώθω ότι βρέχει ...δεν κάνει κρύο αλλά μόνο εγώ νιώθω παγωμένος ...δεν χιόνισε , απλώς τα βλέπω όλα άσπρα και μου χρειάζεται οφθαλμίατρος....
Όπως καταλάβατε δεν πηγα και μακρυά με όλα αυτά ...η ζωή μου έστειλε σφαλιάρες για να συνέλθω. Ο θάνατος του πατέρα μου ήταν ένα πρώτο σοκ που με ανάγκασε να σκεφτώ ...κι όχι μόνο. Πέρασα χρόνια που ένιωθα πώς ότι κάνω θα είναι προσώρινο και ανούσιο συνάμα και δεν θα ενδιαφέρει κανέναν ..άλλαξα επαγγέλματα ...ήρθα σε σύγκρουση με ανθρώπους και νοοτροπίες. Κράτησα όμως μέσα μου κάτι ζωντανό και όμορφο...
Σήμερα, στην ηλικία που γινόμαστε όλοι μας λίγο - πολύ κυνικοί και αδιάφοροι , μετά απο έντονα ξεσπάσματα ζωτικότητας νιώθω να γυρεύω ξανά την απομόνωση και την περισυλλογή. Αποφεύγω τις συναναστροφές όπως ο διάολος το λιβάνι...και κάπως έτσι κόλλησα με την Βικιπαίδεια ..συνεισφέρω σχεδόν 15 μήνες πια , αλλά για το τι γίνεται εκεί και πως λειτουργεί η κοινότητα ελπίζω να γράψω κάτι αύριο. Πρέπει να πάω για ύπνο γιατί προβλέπεται πρωινό ξύπνημα....Καληνύχτα και καλά όνειρα σε όλους....
Μετά όταν μεγάλωσα λίγο κόλλησα άσχημα με τα βιβλία ...αυτή η φάση κράτησε χρόνια ...είχα φτάσει να γίνω αντικοινωνικός γιατί αυτό που ήθελα πραγματικό ήταν να κλειστώ στο δωμάτιο μου και να διαβάζω. Απο επιστημονικά , φιλοσοφικά , μέχρι λογοτεχνικά ...η απομόνωση είναι αλήθεια δεν μου έκανε καθόλου καλό ...αλλά το διάβασμα ήταν διέξοδος , αλλά και άνοιγμα μυαλού. Σε κάποια φάση μάλιστα τόσο είχα επηρεαστεί που αμφισβητούσα τα πάντα δίπλα μου ..ακόμα και τα καιρικά φαινόμενα. Έλεγα π.χ. ότι δεν βρέχει αλλα εγώ νιώθω ότι βρέχει ...δεν κάνει κρύο αλλά μόνο εγώ νιώθω παγωμένος ...δεν χιόνισε , απλώς τα βλέπω όλα άσπρα και μου χρειάζεται οφθαλμίατρος....
Όπως καταλάβατε δεν πηγα και μακρυά με όλα αυτά ...η ζωή μου έστειλε σφαλιάρες για να συνέλθω. Ο θάνατος του πατέρα μου ήταν ένα πρώτο σοκ που με ανάγκασε να σκεφτώ ...κι όχι μόνο. Πέρασα χρόνια που ένιωθα πώς ότι κάνω θα είναι προσώρινο και ανούσιο συνάμα και δεν θα ενδιαφέρει κανέναν ..άλλαξα επαγγέλματα ...ήρθα σε σύγκρουση με ανθρώπους και νοοτροπίες. Κράτησα όμως μέσα μου κάτι ζωντανό και όμορφο...
Σήμερα, στην ηλικία που γινόμαστε όλοι μας λίγο - πολύ κυνικοί και αδιάφοροι , μετά απο έντονα ξεσπάσματα ζωτικότητας νιώθω να γυρεύω ξανά την απομόνωση και την περισυλλογή. Αποφεύγω τις συναναστροφές όπως ο διάολος το λιβάνι...και κάπως έτσι κόλλησα με την Βικιπαίδεια ..συνεισφέρω σχεδόν 15 μήνες πια , αλλά για το τι γίνεται εκεί και πως λειτουργεί η κοινότητα ελπίζω να γράψω κάτι αύριο. Πρέπει να πάω για ύπνο γιατί προβλέπεται πρωινό ξύπνημα....Καληνύχτα και καλά όνειρα σε όλους....
